Niezależnie od chwili ogólnych trendów występujących na kontynencie, muzyka poszczególnych krajów rozwijała się odrębnymi drogami, ulegając wpływom ludów sąsiednich, w podobny sposób europejskich, jako również pochodzących spośród innych kręgów kulturowych (zwłaszcza Bliskiego Wschodu), i opisany rozdział na epoki plus ich portret dotyczy spraw ogólnych. Należy też pamiętać, iż ramię w ramię głównego nurtu, popularnego w środku kręgach dworskich także kościelnych, szerokie masy społeczeństwa tworzyły muzykę ludową, która zaledwie w środku niewielkim stopniu da się sklasyfikować wewnątrz poniższym podziale.
Muzyka starożytna znana jest słabo. Źródła archeologiczne wskazują na wiedza na wskroś ówczesne społeczeństwa licznych rodzajów instrumentów muzycznych. W starożytności muzykę europejską charakteryzowała monodyczność. Wykształciły się systemów tonalnych także notacji muzyczna. Ważną cechą było współgranie śpiewu, słowa plus tańca. Muzyka odgrywała istotną rolę w środku obrzędach religijnych.
Od ok. 300 r. podstawowy strumień muzyki na kontynencie zaręczony był spośród liturgią chrześcijańską. Wykształcił się jednogłosowy chorału gregoriańskiego. Od wczesnego średniowiecza do wnętrza muzyce europejskiej istniały psalmy, hymny kościelne. Z od czasu do czasu pojawiła się wielogłosowość. Od pełnego średniowiecza istniały też jednogłosowe (rzadziej wielogłosowe) pieśni świeckie, nieraz o charakterze dworskim, śpiewanie m.in. wskroś trubadurów, truwerów oraz minnesingerów; spośród tym typem muzyki wiążą się takie rodzaje utworów w charakterze ballada, rondo, virelai, madrygał, caccia.
Do zapisu utworów stosowana była zapis neumatyczna, dodatkowo modalna oraz menzuralna.
Twórcami spośród tego okresu byli m.in. Notker, Alfons X Mądry, Adam de la Halle
O okresie renesansu, od chwili połowy XV wieku, rozwijała się polifonia. Częstymi typami utworów poprzedni religijne utwory jako msze również monety, dodatkowo świeckie: madrygał, frottola, canzona, chanson itd.
Nastąpił postęp muzyki instrumentalnej, której formami dawny m.in. preludium, toccata, ricercar, canzona, wariacje, suity.
Przykładowymi twórcami spośród tego okresu byli m.in. Adrianus Petit Coclico, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Orlando di Lasso, Josquin des Prés.
W barok nastąpił progresja monodii. Rozwijała się opera, szyk tonalny dur-moll; pojawiły także rozwinęły się: belcanto, oratorium, kantata. W okresie późniejszym opera podzieliła się na operę partia również operę buffa. Rozwijała się muzyka instrumentalne. Ważnymi rodzajami ówczesnej muzyki ówczesny m.in. preludium, ricercar, toccata, fuga, suita. W końcowym okresie barok wykształcił się tzw. klasa koncertujący, reprezentowany na wskroś np. concerto grosso plus występ solowy. Najbardziej znanym twórcami barokowymi są m.in. Jean-Baptiste Lully, Antonio Vivaldi, J. H. Bach, G. F. Händel, Giovanni Battista Pergolesi itd.
Kolejną epoką był klasycyzm, kto rozpoczął się na początku XVIII wieku. W okresie tym nastąpił oddalony postęp znanych poprzednio odmian muzycznych, oraz ponadto wykształciło się nieco nowych. Ugruntowała się homofonia, progres przeżywała muzyka instrumentalna. Najbardziej znanymi twórcami byli m.in. Carl Maria von Weber, Gaetano Donizetti także tzw. klasycy wiedeńscy: Wolfgang Amadeusz Mozart, Franz Joseph Haydn także Ludwig van Beethoven.
Romantyzm prawdziwy w środku pierwszej połowie XIX wieku inspirował się wewnątrz dużej mierze tematyką ludową, baśniową oraz mitologiczną. W zakresie formy istniały wybitnie różne typy utworów, pojawiły się ponadto nowe, w charakterze pieśń, miniaturka instrumentalna. Kompozytorzy owego okresu owo m.in. Franz Schubert, Robert Schumann, Michał Glinka, Johann Strauss (ojciec), Felix Mendelssohn-Bartholdy, Fryderyk Chopin. Do czempionat doszła wirtuozeria instrumentalna, w środku której owo dziedzinie zasłynęło szczególnie nazwa rodowa Niccolo Paganiniego.
Po romantyzmie nastąpił neoromantyzm. Zasadniczo był gorsza połowa kontynuacją poprzedniej epoki. Istniało niemało form muzycznych, zaś również pojawiły się nowe kierunki, z których największą uznanie zdobył nieszczęśliwy wypadek muzyczny. W okresie tym tworzyli m.in. Modest Musorgski, Piotr Czajkowski, Antonín Dvořak, Edvard Grieg, Stanisław Moniuszko, Ferenc Liszt, Giuseppe Verdi, Richard Wagner, Johann Strauss (syn),Henryk Wieniawski, Georges Bizet, Modest Musorgski, Piotr Czajkowski, Mikołaj Rimski-Korsakow, Bedřich Smetana.
Od ok. 1910 r. datuje się postęp muzyki określanej mianem współczesnej.